بچه ها سلام؛
تا حالا به این فکر کردید کسانی که از وضعیت اداره جامعه ناراضی هستند، اگر خودشون عهده دار مسئولیت اداره جامعه می شدند آیا می تونستند از پس این کار به خوبی بربیان یا نه!؟
شاید پاسخ بدین که هر کسی که این ادعا رو نداره و باید کسانی تو این عرصه پا بذارن که احساس می کنن لیاقت و شایستگیش رو دارن!
خود من تا همین چند سال پیش فکر می کردم که اگه آدم نیتش پاک باشه و بخواد برای مردم کار کنه، خیلی از مسائل حل میشه! اما خیلی وقته که به این نتیجه رسیدم که هر کسی تو هر موقعیتی نباید قدم بذاره. بلکه باید خیلی از شرایط مهیا باشه تا آدم بتونه تو یه مسئولیتی که به عهده می گیره موفق بشه.
مثلاً همین شورای دانش آموزی!!!!
یه عده از دانش آموزان علاقه مند میان کاندید می شن و عده زیادی از دوستانشون هم به دلایل مختلف به اون ها رای می دن!
اما بعدش چه اتفاقی میفته؟
آیا همه کسانی که انتخاب می شن شایستگی و تخصص لازم برای حضور در این جمع رو دارن؟
اصلاً همین که بین گروهی از بچه ها محبوب باشیم برامون کافیه؟
یا اینکه اصلاً قراره تو این شورا چه اتفاقی بیفته؟
فکر می کنید چند درصد از بچه هایی که انتخاب شدند بتونن به شعارهای انتخاباتی خودشون عمل کنند؟
یا اینکه چند درصد از منتخبین، در جلسات شورا حضور فعال دارند و سعی می کنند که در تصمیم گیری ها صاحب نظر باشند؟
چند درصد از اعضای شورا دنبال مطالبات دانش آموزان هستند؟
چه تعدادی از این عزیزان فقط به فکر وجهه و شخصیت عضویت در شورا هستند؟
قطعاً اکثر عزیزانی که منتخبین دانش آموزان هستند با نیت پیشبرد اهداف آموزشی و تربیتی مدرسه قدم در این راه گذاشتند. ولی آیا فقط نیت کافیه؟ یا اینکه…
لازم به یادآوریه که از این دست شوراها زیاد تشکیل شده و خواهد شد. اما نکته ای که باید به صورت جدی مدنظر ما قرار بگیره، تمرین پذیرش مسئولیت های اجتماعی است.
همه ما در این رابطه مسئولیم!
از دانش آموزانی که رای دادند و رای ندادند! تا دانش آموزانی که کاندید شدند! و نشدند! تا کاندیداهایی که انتخاب شدند! و انتخاب نشدند!
بچه های عزیز؛ زمان در حال گذر است. فرصت ها مانند نسیم می وزند و ما باید خودمون رو در مقابل نسیم قرار بدیم!
بگذریم که بعضی از آدم ها درست یا غلط خودشون رو مقابل باد و طوفان قرار می دهند!
دوست دارم نظر شماها رو هم در این رابطه بدونم.
۰ دیدگاه