یکبار دیگه بچه های تیم ملی والیبال ایران، همت و غیرت به خرج دادند و با یک کارگروهی مثال زدنی و با توکل بر خدا توانستند یکی از قدرتمندترین تیم های جهان را در مسابقات جهانی والیبال مردان، به شکلی شایسته شکست دهند.

قطعا خیلی از شماها هم بازی رو دیدید و از اون لذت بردید.

نکته ای که بعد از تماشای بازی فکر من رو به خودش مشغول کرده بود، این بود که چطور بازیکنان تیم های ایران و آمریکا در صحنه های ورزشی اینقدر راحت و بدون هرگونه حساسیتی روبروی همدیگه قرار می گیرند و حرف داور بازی رو هم به عنوان حرف آخر می پذیرند، اما در صحنه ی سیاست، وقتی پای قدرت میاد وسط مغمولا کشوری که احساس می کنه از قدرت بیشتری برخورداره حق دیگران رو ضایع می کنه و نه تنها به حرف داور بازی (سازمان ملل) توجهی نمی کنه، بلکه سعی می کنه یه جورایی رای داور بازی رو به نفع خودش بخره!!!

اون هایی که بازی رو تماشا کردند دیدند که در ست پنجم و در امتیاز 17 بازیکنان و مربی تیم آمریکا درخواست ویدئو چک داشتند و پس از رای داور دوم باز هم اعتراض کردند که در نهایت داور اول هم به نفع تیم ایران رای داد و پذیرفتند.

چه خوب می شد اگر در صحنه های  بین المللی هم چنین اتفاقاتی می افتاد!!!