به بهانه برگزاری دومین اردوی پدران و پسران

در برنامه‌ریزی و اجرای اردوهای سالانه «پدران و پسران»، نقش‌های متفاوتی برای هر دو گروه در نظر گرفته شده است تا ارتباط بین آن‌ها تقویت شود:

۱. اردوی روز دانش‌آموز (پدران به عنوان میزبان)

در این اردو که در نیمسال اول برگزار می‌شود، پدران نقش میزبان را بر عهده دارند.

پدران مسئولیت ترتیب دادن برنامه‌های مناسب را بر عهده دارند تا روزی خاطره‌انگیز برای فرزندانشان رقم بزنند.

مدرسه نیز در این روز به پدران کمک می‌کند تا فضای مناسب و به یادماندنی برای دانش‌آموزان ایجاد شود.

۲. اردوی روز پدر (پسران به عنوان میزبان)

این اردو که به مناسبت میلاد حضرت علی (ع) برگزار می‌شود، با هدف قدردانی از زحمات پدران طراحی شده است و پسران نقش میزبان را ایفا می‌کنند.

مسئولیت کامل برنامه‌ریزی و انتخاب محل برگزاری اردو بر عهده پسران است.

هزینه‌های مربوط به این اردو در این روز توسط دانش‌آموزان و پسران پرداخت می‌شود.

در اردوی «پسران میزبان» که به مناسبت روز پدر و میلاد حضرت علی (ع) برگزار می‌شود، نقش دانش‌آموزان از میهمان به میزبان و مدیر اصلی برنامه تغییر می‌کند.

وظایف اصلی دانش‌آموزان در این روز شامل موارد زیر است:

مسئولیت کامل برنامه‌ریزی اردو بر عهده دانش‌آموزان است. آن‌ها باید برای گذراندن یک روز خاطره‌انگیز فکر کرده و تمام جزئیات را هماهنگ کنند.

برخلاف سایر برنامه‌ها، در این اردو انتخاب محل برگزاری به سلیقه و تصمیم پسران واگذار شده است.

یکی از وظایف مهم دانش‌آموزان در این روز، پرداخت هزینه‌های اردو است تا به این واسطه از زحمات پدران خود قدردانی کنند.

دانش‌آموزان موظفند تمام همت خود را به کار گیرند تا روزی سرشار از مهر، عشق و آرامش برای پدرانشان بسازند و به نوعی زحمات آن‌ها را جبران کنند.

به پسران توصیه شده است که در این روز از تلفن همراه خود تنها برای ثبت لحظات خاطره‌انگیز و گرفتن عکس‌های یادگاری با پدرشان استفاده کنند تا تمرکز اصلی بر ارتباط عاطفی باقی بماند.

دانش‌آموزان پس از پایان اردو باید عکس‌های یادگاری خود را برای معلمین راهنما ارسال کنند تا گزارش تصویری این پیوند خانوادگی تهیه شود.

در واقع، این اردو مانند این است که سکان کشتیِ یک سفر خانوادگی به دست پسران سپرده شود؛ آن‌ها در این روز تمرین می‌کنند که چگونه با پذیرفتن مسئولیت‌های اجرایی و مالی، از یک «حمایت‌شونده» به یک «حامی» تبدیل شده و قدردانِ ناخدای همیشگی زندگی‌شان باشند.

این فرایند آموزشی در اردو، مانند شاگردی کردن در کنار یک استاد مهربان است؛ جایی که پسر نه با خواندن کتاب، بلکه با مشاهده رفتار پدر در صحنه‌های واقعی زندگی (مثل خرید یا گفتگو با دیگران)، الفبای حضور در جامعه را می‌آموزد.