پدر واژه پر معنایی است. عده ای مرام پدر را می بیننند. عده ای وابستگی به او را دارند و برخی هم یاد رفتن به کوه با پدر خود می افتند. هر که باشی و باشیم ، بخواهی و یا نخواهی تو مدیون او خواهی بود. از همان لحظه که درآغوشت گرفت. زمانی که کودکی شیر خواره بودی و چه زمانی که جشن دامادیت را خواهد گرفت. چه زمانی که سر تو فریاد زد چون پدری کرد و چه آن زمان که تو را بوسیدچون پسرش عشقش بود.

خسته بود و بعد از آمدن از سر کار و گرفتاریهایی که با مردم شهرمان داشت و خوردن چای گرمی و آب سردی نتوانست پا به پای تو بنشیند که شاید فیلمی ببیند زیرا چشمش بسته شد از این خستگی.

خودش را فدای زمان کرد که پسرش و دخترش فدای زمانه نشود.

غریب است چون خیلی وقت است اورا غیر از جمعه های خودمانی زیاد نمیبینمش و قریب است چون دلش به من نزدیک است.

تو چه میدانی پدر بودن فقط پول و کارت بانکی و لباس و خرید شام از رستوران نمونه شهر نیست. او قلبش درد دارد. درد تو و درد آینده تو و درد بودن با تو ولی نه بودن با تو بلکه همیشه بودن با تو.

و خدایا تو بدان که این غریب قریب چقدر برایم مهم است و نمیتوانم بازگو کنم مکنونات قلبی خویش را زیرا در این کلام نمی گنجد.

راستی یادت می آید که ما گفتیم برای پدر چه بخریم و همان جملات کلیشه ای خودمانی – جوراب فروشیها شلوغ است و تو چیزی نشنیدی ….
ولی من میدانم همین که پدر هستی قریبی
همین که هستی هستی

کاش واژه ها ادامه دار بود. کاش سوادم این اجازه را می داد که آبشاری از نوشته ها و لغات را بر قلبت سرازیر کنم .شاید این کلمه بر قلبت خوبتر می نشست …..
پدر مهربان
تقدیم به پدران عزیز سرزمین جان – ایران جان