هر سال روز سیزدهم رجب بخاطر زادروز وصی نبی مکرم اسلام، مولای متقیان، امیرمومنان، پیشوای مسلمانان، نخستین امام شیعیان، ابوالسبطین، حضرت امام علی بن ابی طالب (ع) و جشن و شادمانی پیروان اهل بیت (ع)، در  ایران به « روز پدر » نام گذاری شده تا از این طریق از پدران پرتلاش و زحمتکش این مرز و بوم که علاوه بر همت در تامین معاش و اسباب زندگی، نقش بسزایی در آشنایی فرزندان خویش با مکتب اهل بیت (ع) داشته و آنان را از انحرافات فکری و عقیدتی بازداشته و با نور اسلام و قرآن و مکتب حیات بخش اهل بیت (ع) آشنا و سیراب نمودند، تقدیر و تشکری به عمل آید.این سُنتی است حسنه و کرداری است خداپسندانه.

 

 

البته این نام گذاری بی دلیل نبوده و مستند روایی نیز دارد. زیرا رسول معظم اسلام حضرت محمد (ص) در روایتی خود و امام علی بن ابی طالب (ع) را پدران امت اسلام قلمداد نمود و فرمود:” أنا و علیٌّ أبوا هذه الاُمّه “، یعنی: من و علی پدران این امتیم. بدین جهت روزمیلاد خجسته حضرت امیر مؤمنان (ع) به روز پدر نامیده شده است.

 

 

ضمن تبریک این روز گرامی به همه پدران این مملکت، اشاره ای به تولد سراسر نور امام علی بن ابی طالب (ع) می نماییم.

 

 

ولادت با سعادت امیر مومنان (ع) در سیزده رجب سال سی ام عام الفیل، یعنی ۲۳ سال پیش از هجرت نبوی (ص)در مکه معظمه و در درون کعبه (خانه خدا ) به وقوع پیوست.

نام مبارکش ” علی ” و کنیه های وی عبارت است از: ابوالحسن، ابوالحسین، ابوالحسنین، ابوالسبطین و الریحانتین، ابو الائمه و ابوتراب.

ولی معروف ترین کنیه هایش ابوالحسن و ابوتراب می باشد.

القاب آن حضرت عبارتند از: امیرالمؤمنین، سیدالوصیین، سیدالمسلمین، سیدالاوصیاء، سیدالعرب، خلیفه رسول الله، امام المتقین، یعسوب المؤمنین، یعسوب الدین، صهر رسول الله، حیدر، مرتضی، وصی،ولی و….

 

 

پدرش ابوطالب است، که با عبدالله بن عبدالمطلب پدر حضرت محمد(ص)، برادر اعیانی بود.

مادرش فاطمه بنت اسد بود. وی از جمله بانوان گروه نخست بود که به پیامبر(ص) ایمان آورد و مسلمان شد و رنج های ایام حضور در مکه را به همراه همسر و خانواده اش متحمل گردید و در هنگام هجرت پیامبر (ص)، وی نیز به مدینه هجرت نمود و در همین شهر مقدس بدرود حیات گفت.

 

 

تولد مبارک آثار حضرت علی (ع) در مکه معظمه و در داخل خانه خدا (کعبه)در مسجد الحرام، یکی از شگفتی های عالم خلقت محسوب می گردد و این فضیلتی است ویژه که خداوند متعال، تنها وی را به چنین امتیازی کرامت بخشید. نه پیش از او و نه پس از او، برای هیچ کسی چنین فضیلتی پدید نیامده است.

 

 

آری، حضرت علی(ع) در چنین روز مبارک و در چنین محل مبارک و با میزبانی خدای سبحان دیده به جهان گشود و جهان هستی را از انوار الهی اش روشن گردانید. ابوطالب(ع) و فاطمه بنت اسد(س)، در نگه داری و تربیت این نازنین فرزند، تلاش بلیغی به عمل آوردند. ولی هنوز چند سالی از ولادت با برکتش نگذشته بود که حضرت محمد(ص) و همسرش خدیجه کبری(س) از ابوطالب(ع) و همسرش فاطمه بنت اسد(س) تقاضا نمودند که نگه داری این کودک دلربا را به آنان واگذار نمایند. ابوطالب(ع) و فاطمه بنت اسد(س) به خاطر شدت علاقه و محبت به حضرت محمد(ص)، درخواستش را قبول و نگه داری علی(ع) را به وی سپردند.

از آن پس، علی(ع) در دامن مهرانگیز رسول خدا(ص) رشد و تعالی یافت و مراحل تکامل را طی نمود. او نخستین کسی بود که به خدا و پیامبرش ایمان آورد و تا آخر عمر شریف خود در اعتلای کلمه لا اله الا الله و عدالت اسلامی، لحظه ای از پای ننشست.