موسیقی ایران زندگی را تداعی می کند. چه آن زمان که با سه تار و تار آمیخته باشد و آوای موسیقی سنتی را در نورددو صدایی همچون صدیق تعریف را معرفی کند. یا با محمد اصفهانی موسیقی پاپ را به اوج خود برساند.آواهای ایرانی آواها و نواهای اصیلی هستند.

بی شک زبان فارسی در این قلمرو یکه تازی می کند. فرهیختگی زبان است که نوای نابی را به گوش می رساند.

آوای ایرانی آوای غریبی است . غریب نه به معنای ناشناختگی آن که این عرصه را یکه تازی می کند. به جهت حزن آن.

وقتی استاد ملک مسعودی را میبینی که غزل حافظ را چگونه می خواند… در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود…. آنگاه به حرف ما خواهی رسید.

ما باید فخر به این زبان و آواها و هجاهای آن کنیم و آن را همچون حافظی مهربان حافظ باشیم.